ΓΙΑΤΙ ΚΑΤΕΒΑΙΝΩ

CRC_3299Όπως σχεδόν όλες οι σύγχρονες νεοελληνικές ιστορίες έτσι κι η ιστορία του πως αποφάσισα να κατέβω στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου υποψήφιος στην Β’ Αθηνών ξεκινά με την χρεοκοπία του ελληνικού δημοσίου περί τα τέλη του 2009, αρχές του 2010.

Πριν πέντε χρόνια το ελληνικό κράτος πράγματι χρεοκόπησε κι η χώρα ήρθε αντιμέτωπη με μια σκληρή επιλογή μεταξύ (Α) της αποδοχής της χρεοκοπίας του κράτους μας, και (Β) της άρνησής της.

Αυτή η σκληρή επιλογή γρήγορα μεταφράστηκε στο δίλημμα μεταξύ του

(Α) να πασχίσουμε ώστε πάση θυσία να λάβουμε το μεγαλύτερο δάνειο στην ανθρώπινη ιστορία με σκοπό την συνέχιση των αποπληρωμών των δόσεών μας (υπό όρους λιτότητας που συρρικνώνουν τα εισοδήματα από τα οποία νέα και παλαιά δάνεια θα έπρεπε να αποπληρωθούν), ή

(Β) να επιμείνουμε πάση θυσία στην αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους πριν συναφθεί οποιαδήποτε νέα δανειακή συμφωνία.

Από τον Ιανουάριο του 2010 επιχειρηματολογούσα ότι η «φυσική» τάση της καθεστηκυίας τάξης να μη θέλει να παραδεχθεί τα κακά μαντάτα, να αρνείται την πτώχευση, να προσποιείται ότι πρόκειται για πρόβλημα ρευστότητας (που αντιμετωπίζεται με δανεισμό) επεκτείνοντας την χρεοκοπία στο μέλλον (μέσω των νέων δανείων), να επαφίεται σε δήθεν μεταρρυθμίσεις (που δεν την αγγίζουν), θα απέβαινε καταστροφική για τον τόπο και δηλητηριώδης για την Ευρώπη.

Σχεδόν πέντε χρόνια μετά, η απλή διαπίστωση ότι το ελληνικό δημόσιο πτώχευσε, και πως η πτώχευση δεν ξεπερνιέται με δανεικά και λιτότητα, χαρακτηρίζεται από τους κατέχοντες την εξουσία «πρόθεση να χρεοκοπήσω την χώρα », όπως μόλις με κατηγόρησε η εκπρόσωπος της ΝΔ. Την κα Σπυράκη βέβαια πρόλαβαν χρόνια πριν οι εκπρόσωποι των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Παπαδήμου που με ονόμαζαν «αρχιερέα της χρεοκοπίας». Κάτι σαν τους συγγενείς ασθενούς που χαρακτηρίζουν τον ογκολόγο που διέγνωσε καρκίνο ως θιασώτη της κακοήθειας, θεραπαινίδα του καρκίνου…

Παρά την σφοδρότατη κριτική που άσκησα στην κυβέρνηση των κ.κ. Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου από τα τέλη του 2009 μέχρι και το 2012 ήλπιζα ότι μπορούσα να φανώ χρήσιμος ως συνομιλητής όλων των πολιτικών κομμάτων (πλην των Ναζί) που ήθελαν να συζητήσουν τρόπους απόδρασης από το αδιέξοδο της εφαρμοζόμενης πολιτικής. Έκρινα ότι η καθίζηση της ελληνικής μακρο-οικονομίας ξεπερνούσε τις κομματικές (και τις προ του 2008) αντιπαραθέσεις και, για αυτό τον λόγο, ότι μπορούσε να σφυρηλατηθεί μια πλατειά υπερ-κομματική συναίνεση όσον αφορά την στρατηγική απεγκλωβισμού από την ανατροφοδοτούμενη αλλά ανομολόγητη χρεοκοπία.

Πράγματι, το 2010 και το 2011 συχνά συνομιλούσα με υψηλόβαθμα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, της (τότε αντιμνημονιακής) ΝΔ, και με τον Αλέξη Τσίπρα προσωπικά. Σε δημοσιογράφους και φίλους που με ρωτούσαν αν θα με ενδιέφερε να κατέβω στον κοινοβουλευτικό-κυβερνητικό στίβο, η απάντησή μου ήταν εμφατικά αρνητική: «Νομίζω» απαντούσα συστηματικά, «ότι είμαι χρησιμότερος ως ειλικρινής συνομιλητής όλων παρά ως ένας ακόμα κομματικός που αναπαράγει, θέλοντας και μη, την γραμμή του κόμματος το οποίο υπηρετεί, στρέφοντας τους υπόλοιπους εναντίον του.»

Εκείνη η περίοδος ανοικτών και χρήσιμων συζητήσεων έληξε με την ορκωμοσία της κυβέρνησης Παπαδήμου-Βενιζέλου η οποία περιχαράκωσε πλήρως τον Μνημονιακό χώρο πίσω από ένα τείχος σιωπής και κυνισμού. Από τις πρώτες μέρες ήταν προφανές ότι, με τις τύχες τραπεζιτών και συστημικών ΜΜΕ να κρέμονται από την υπογραφή και εφαρμογή του 2ου Μνημονίου, εξανεμίστηκε η οποιαδήποτε δυνατότητα διαλόγου με όσους συνδιαμόρφωναν, ή «βασίζονταν» στο, νέο δάνειο των 130 δις (και συγκεκριμένα των 50 δις που είχαν λαμβάνειν οι τράπεζες). Φαίνεται ότι τα «λεφτά ήταν πολλά» για να διατηρήσουν ανοικτές γραμμές επικοινωνίας όσοι επέλεξαν να υπηρετήσουν το «όραμα» της κυβέρνησης Παπαδήμου – ένα «όραμα» που, τουλάχιστον κατ’ εμέ, έδενε την χώρα για δεκαετίες στην χρεοδουλοπαροικία (ωθώντας με στην συγγραφή άρθρου με τίτλο ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ) και οικοδομούσε (με τα «ζεστά» νέα δανεικά) την νέα μορφή κλεπτοκρατίας που ονόμασα Πτωχοτραπεζοκρατία.

Κάπως έτσι φτάσαμε στις διπλές εκλογές του 2012 όταν για πρώτη φορά εξέφρασα ευθαρσώς την υποστήριξή μου στον ΣΥΡΙΖΑ ως το μόνο φιλοευρωπαϊκό κόμμα του οποίου η ηγεσία ήταν αποφασισμένη να έρθει αντιμέτωπη με την πικρή αλήθεια ότι η Ευρωπαϊκή ηγεσία πορεύοταν σε δρόμο αντι-Ευρωπαϊκό. Ότι αναλωνόταν σε ατραπούς που υπονόμευαν την ίδια την Δημοκρατική Ευρώπη με την εμμονή σε τοξικές πολιτικές που στήθηκαν στην πλάτη της Ελλάδας προτού εξαχθούν στην υπόλοιπη Ευρώπη σκορπώντας παντού την ύφεση αρχικά, τον αποπληθωρισμό κατόπιν.

Από τότε τα γεγονότα ήρθαν καταιγιστικά να ενισχύσουν την άποψη εκείνη: Η αθέτιση της υπόσχεσης της συγκυβέρνησης να επαναδιαπραγματευτεί το χρέος, η απόρριψη από τους κ.κ. Στουρνάρα και Σαμαρά της πρόσκλησης της κας Λαγκάρντ για σύμπραξη με το ΔΝΤ ώστε να κουρευτεί το χρέος μας προς την ΕΚΤ και στην ΕΕ, η επιθετική ανοησία του Greek Success Story, ο αυταρχισμός που ήρθε στο αποκορύφωμά του με το «μαύρο» στην ΕΡΤ (και έφερε την επανασύσταση της ΥΕΝΕΔ-ΝΕΡΙΤ), τα ακροδεξιά παίγνια με την «σοβαρή Χρυσή Αυγή» (πριν την δολοφονία του Παύλου Φύσσα), το σκάνδαλο της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών (καθώς και τα φαντάσματα-ομόλογα που διακινούν μέχρι και σήμερα οι τραπεζίτες κάτω από το ραντάρ του Κοινοβουλίου και της κοινής γνώμης), η σικέ έξοδος στις αγορές του περασμένου Απριλίου, η προσποίηση ότι το χρέος έγινε (ως δια μαγείας) βιώσιμο και η χώρα όπου νάναι βγαίνει από τα Μνημόνια και κολυμπά χωρίς σωσσίβια στις αγορές – όλα αυτά συνιστούσαν την εικόνα ενός καθεστώτος που μόνο στον φόβο των αδύναμων και στο ψέμμα των επιτήδειων μπορεί να βασιστεί.

Τον περασμένο Απρίλιο ο Αλέξης Τσίπρας με τίμησε με την πρότασή του να είμαι στο ευρω-ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ. Αρνήθηκα επειδή σκέφτηκα ότι, αν είναι να συμμετάσχω στην εκλογική διαδικασία, αυτό θα είχε αξία μόνο για να επιστρατευτώ κάνοντας κάποια πολύ συγκεκριμένη δουλειά που να νιώθω ότι μπορώ (και που θέλω) να φέρω εις πέρας. Στην Ευρωβουλή, για την οποία δεν τρέφω καμία εκτίμηση, κάτι τέτοιο δεν θα ήταν δυνατόν. Πέντε χρόνια ατέρμονων εσωστρεφών συζητήσεων σε ένα δήθεν κοινοβούλιο (στερούμενο του δικαιώματος να νομοθετεί) δεν αποτελούσε σοβαρό λόγο να αφήσω τους φοιτητές μου και να ζητήσω την ψήφο των συμπολιτών μας.

Από τα μέσα του 2013 ξένιζα πολλούς αναγνώστες με την εκτίμηση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να κάνει την διαφορά στην Ελλάδα μόνο και μόνο επειδή έχει την δυνατότητα να αλλάξει, προς το καλύτερο, την Ευρώπη (βλ. άρθρα στην New York Times και Boston Review). Το ομολογουμένως «απρόσμενο» σκεπτικό μου στηριζόταν σε μια απλή λογική και για αυτό απέκτησε ερίσματα σε σοβαρούς κύκλους στο εξωτερικό (βλ. π.χ. εδώ, εδώ κι εδώ): Η Ευρώπη δεν έχει έλλειμμα καλών ιδεών και έξυπνων ανθρώπων. Ο μόνος λόγος που παραμένει καθηλωμένη σε αδιέξοδες πολιτικές είναι το πέπλο της σιωπής που καλύπτει τις διαβουλεύσεις σε συνόδους κορυφής, Eurogroup, Ecofin κλπ. Ένας ευρωπαίος πρωθυπουργός να τολμήσει να πει την αλήθεια, να ξεκινήσει μια «απαγορευμένη» συζήτηση, αμέσως θα απελευθερώσει τους υπόλοιπους και θα δώσει το έναυσμα για τον θεραπευτικό διάλογο που έως σήμερα απλά δεν έχει τολμήσει κανείς να ξεκινήσει στην Ευρώπη. Δεν με ενδιαφέρει ποιος θα τον ξεκινήσει. Με ενδιαφέρει να ξεκινήσει. Ο Αλέξης Τσίπρας με έχει πείσει ότι, αν του δοθεί η ευκαιρία, θα το κάνει.

Όταν λοιπόν μου ζητήθηκε να βοηθήσω μια πιθανή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αναλαμβάνοντας κάποια συγκεκριμένη (κατ’ εμέ σημαντική) ευθύνη, μου ήταν ηθικά και πολιτικά αδύνατον να αρνηθώ, ιδίως όταν διαπίστωσα σύμπτωση απόψεων για τόσο για τον στόχο όσο και για τα μέσα. Αποδέχθηκα λοιπόν την πρόταση. Με μία διαφορά: Ποτέ μου δεν πίστεψα ότι εμείς οι οικονομολόγοι μπορούμε να λειτουργήσουμε ως τεχνοκράτες. Κι όταν προσποιούμαστε τους πολιτικά ουδέτερους τεχνοκράτες λειτουργούμε με τρόπο ακραίως πολιτικό και άκρως αναποτελεσματικό. Δεν είναι θέμα βούλησης. Ο οικονομολόγος δεν μπορεί, όσο και να το ποθεί, να είναι τεχνοκράτης επειδή τα οικονομικά θυμίζουν περισσότερο θεολογία μετά εξισώσεων παρά Φυσικοχημεία. Για αυτό δεν θα αποδεχόμουν να βοηθήσω από μια θέση διορισμένου δήθεν τεχνοκράτη. Για να βοηθήσω, όπως είπα στον Αλέξη Τσίπρα, χρειάζομαι την δημοκρατική νομιμοποίηση που μόνο ο πολίτης μπορεί να προσφέρει. Στις κάλπες. Για αυτό τον λόγο κατεβαίνω υποψήφιος στις εκλογές. Γιατί στη Β’ Αθηνών; Επειδή πάντα εκεί ψήφιζα.

Κλείνω μοιραζόμενος μια μεγάλη αγωνία που μου προκαλεί η υποψηφιότητα: Κάθε φορά που παρακολουθώ πολιτικά ντιμπέιτς σκέφτομαι ότι είναι το αντίθετο του Σωκρατικού διαλόγου. Και να πειστεί ο Α από την Β, αν το ομολογήσει «ζωντανά» στον αέρα ότι η Β τον έπεισε, ο Α θα αποκηρυχθεί από το κόμμα του. Αυτή η σκέψη «κλείνει» τον νου στα επιχειρήματα του άλλου μετατρέποντας τα ντιμπέιτ σε μονολόγους-παραστάσεις. Στον θάνατο της διαλεκτικής. Ως μη πολιτικός διατηρούσα το δικαίωμα να αλλάζω άποψη στη μέση μιας συζήτησης χωρίς δέσμευση από κανέναν. Θα καταφέρω να διατηρήσω αυτή την δυνατότητα; Ή μήπως θα «προσαρμοστώ» πιστεύοντας στο αλάθητο της άποψής μου ή, ακόμα χειρότερα, της «γραμμής»; Η μόνη λύση είναι να παραμείνω μη πολιτικός. Να είμαι έτοιμος να πω πράγματα δυσάρεστα όταν κρίνω ότι πρέπει να ειπωθούν. Κάτι που απαιτεί να έχω την παραίτηση στο τσεπάκι έτοιμη να κατατεθεί την στιγμή που συναισθανθώ πως μεταλάσσομαι σε αυτό που πάντα απέρριπ

21 replies »

  1. Μπράβο Γιάννη για την υποψηφιότητα σου, εγώ και η γυναίκα μου σε παρακολουθούμε πολύ καιρό και ενστερνιζόμαστε για να μην πω όλες, το πλήθος τών απόψεων σου, προχωρα δυνατά γιατί κάτι μου λέει μέσα μου ότι είσαι αληθινός και θα πετύχεις πολύ εύκολα. Μη μασάς από την λάσπη των βρόμικων-πως το είπες σε μια εκπομπή σου; των ψοφιων προβάτων- προχωρά η χώρα έχει ανάγκη από μυαλά και ανιδιοτελείς ανθρώπους.

    Μου αρέσει!

  2. Συγχαρητήρια κ.Βαρουφάκη. Είναι η μοναδική μάλλον φορά που με ‘συνεπήρε’ πολιτικός λόγος. Ελπίζω να παραμείνετε ο ίδιος στον πολιτικό στίβο, όπως τώρα. Αυτό γιατί , ένας άνθρωπος εύστροφος που συνδυάζει αυτό το στοιχείο με θεωρητική κατάρτιση, μπορεί να γίνει πολλαπλάσια επικίνδυνος από κάποιον χωρίς αυτά τα προσόντα, όταν μιλάμε για εμπλοκή με την πολιτική. Στην πολιτική, έχω την πεποίθηση ότι πρέπει να κρίνεται κάποιος κυρίως από τις προθέσεις του και δευτερευόντως για τις ικανότητες. Καλή επιτυχία και πάλι.

    Μου αρέσει!

  3. Κατά τον Eckhart Tolle όλοι μας έχουμε την τάση να υποδυόμαστε τον εκάστοτε ρόλο μας, βασισμένοι πάντοτε στην εξαρτημένη γνώση. Δυστυχώς η προσπάθεια που απαιτείται για να συμβεί το αντίθετο, είναι υπερβολικά δύσκολη. Ο κριτής μας, δηλαδή ο ίδιος μας ο εαυτός, έχει την τάση να συμβιβάζεται σχετικά εύκολα και να υποκύπτει.
    Παρακολουθώ εδώ κι αρκετά χρόνια τα κείμενα σου κι ελπίζω να διαψευτεί ο φίλτατος φιλόσοφος. Να καταφέρεις να μην αλλοτριωθείς από την θέση-ρόλο και να διατητρήσεις την διορατική σου ματιά. Το όφελος για τους πολίτες της χώρας μας πιστεύω ότι θα είναι πολύ μεγάλο.
    Καλή επιτυχία!

    Μου αρέσει!

  4. Αγαπητέ Γιάννη (ενικός της εγγύτητας και όχι της έλλειψης σεβασμού)
    Θα ψήφιζα ευχαρίστως ΣΥΡΙΖΑ, εαν θα υπήρχε η βεβαιότητα ότι θα ηγηθείς προσωπικά των οικονομικών μας και κυρίως ότι δεν θα εγκαταλείψεις στα δύσκολα. Ότι θα είσαι δημόσια αναλυτικός για την εκάστοτε τρέχουσα κατάσταση και θα εξηγείς τι κάνεις, πότε και για ποιό λόγο.
    Πώς το βλέπεις;

    Μου αρέσει!

    • Δεν θα εγκαταλείψω ποτέ τίποτα εκτός αν μου ζητηθεί να παραβώ βασικές μου αρχές. Για τα άλλα, προφανώς «δεν δικαιούμαι δια να ομιλώ»…

      Μου αρέσει!

  5. Αγαπητέ Γιάνη,

    Με αφορμή την υποψηφιότητά σου, θα ήθελα να θέσω ένα ζήτημα που με απασχολεί. Μπορεί να μην αφορά τα μακροοικονομικά όπου καιρό παρακολουθώ τις θέσεις σου, αλλά ένα “μικρό”, τοπικό (της εκλογικής περιφέρειας) ζήτημα, που συνδέεται με την ευαγγελιζόμενη παραγωγική ανασυγκρότηση.
    Δεν ξέρω αν έχετε εμπειρία από την περιοχή του Ελαιώνα. Από την αρχαιότητα παραγωγικός πυρήνας της Αθήνας, αγροτικός μέχρι πριν το πόλεμο, τις μέρες μας χαρακτηρίζεται από την κυρίαρχη δραστηριότητα των πρακτορείων μεταφορών στην Αγίας Άννης. Μια περιοχή που παραμένει εκτός σχεδίου, με την εφαρμογή του ΠΔ για την πολεοδόμησή της να εκκρεμεί από το 1995. Εκεί όπου με την απομάκρυνση της βιομηχανίας τη δεκαετία του 70, βρήκαν φθηνό χώρο να εγκατασταθούν οι μεταφορικές εταιρείες, δημιουργώντας ένα αυτοσχέδιο εμπορευματικό κέντρο, ένα πάρκο Logistics. Μόνο που απουσία σχεδιασμού, η έλλειψη υποδομών και η κυριαρχία της αυθαιρεσίας, οδηγησαν σε μια περιοχή με τριτοκοσμικές συνθήκες, δίπλα στην κέντρο της πόλης, όπου “παρκάρονται” προσωρινά όλες οι οχλούσες χρήσεις.
    Στους στενούς δρόμους της όταν συναντιούνται οι νταλίκες αρχίζουν οι μανούβρες. Στους εγκαταστάσεις των πρακτορείων το παρκάρισμα, η φόρτωση/εκφόρτωση των φορτηγών γίνεται με πολύ κόπο, συχνά χειρωνακτικά, χρονοβόρα. Οι ιδιοκτήτες των πρακτορείων δεν έχουν επενδύσει για το εκσυχρονισμό των εγκαταστάσεών τους και λειτουργούν σε συνθήκες προσωρινών, πρόχειρων λύσεων, μιας και η λειτουργία τους στην περιοχή αυτή είναι ημινόμιμη. Με ποια άδεια λειτουργίας και εγκατάστασης θα μπορούσε μια μεταφορική εταιρεία να διεκδικήσει δάνεια και επιδοτήσεις για τον εκσυγχρονισμό της, όταν η έδρα της είναι εκτός σχεδίου;
    Από την άλλη, η μη υλοποίηση του πολεοδομικού σχεδιασμού δεν επιτρέπει και την κατασκευή των αναγκαίων έργων υποδομής, οδικό δίκτυο, αποχέτευση, κοινόχρηστοι χώροι που απαιτούνται για να υποστηρίξουν μια υγιή οικονομική δραστηριότητα στην περιοχή.
    Συνέπεια αυτών, η χαμηλή παραγωγικότητα. Στην Αγίας Άννης διακινείται ένα πολύ μεγάλο ποσοστών των εμπορευμάτων με προορισμό και προέλευση τις επιχειρήσεις της Αττικής, οι χαμένες εργατοώρες από τη δυσκολία πρόσβασης και την χαμηλής τεχνολογίας εγκαταστάσεις, αυξάνουν το κόστος μεταφοράς των εμπορευμάτων. Κόστος μεταφοράς που σε σημαντικό βαθμό καθορίζει την τελική τιμή των προϊόντων. Αυτό, το υψηλό κόστος των μεταφορών επιχείρησε το μνημόνιο να χτυπήσει, ανοίγοντας το επάγγελμά του φορτηγατζή. Μόνο, που η πραγματικότητα έδειξε ότι η απελευθέρωση των μεταφορών δεν είχε ουσιαστικά αποτελέσματα. Η οργάνωση της Αγίας Άννης σε κέντρο Logistics δεν ήταν στη συνταγή του μνημονίου, ως μεταρρυθμιστικό μέτρο…

    Λοιπόν, θα ήθελα τη θέση σας σε αυτό το ζήτημα, είτε οποιαδήποτε άλλο παρόμοιο θέμα του οποίου είστε καλύτερος γνώστης και αφορά αυτό που λέμε “παραγωγική ανασυγκρότηση”.

    Καλή επιτυχία

    Μου αρέσει!

  6. Εύχομαι Γιάνη να βγεις, αν και δεν χρειάζονται ευχές… Σε παρακολουθώ καιρό τώρα και σέβομαι πολύ τις απόψεις σου και τις εμπιστεύομαι.

    Βασικά, ο δύσκολος αγώνας θα αρχίσει στις 26 του Γενάρη και θα πρέπει να υπάρχει και στήριξη από τα κάτω, δηλαδή, και από εμάς τον λαό … Θα είμαστε εκεί, ελπίζω …

    Μου αρέσει!

  7. Είμαι Αυστριακός και αγαπώ τον παλιό ελληνικό τρόπο ζωής και μου ελιές. Τόσο το περισσότερο με ενδιαφέρει η επιλογή τον Ιανουάριο και συμπάσχω μαζί με Έλληνες φίλοι μου. Διότι πρέπει να πούμε ένα πράγμα: Άσχετα από το τι έχει κάνει η Αγγλία, η Γαλλία ή η Γερμανία στα τελευταία 200 χρόνια, τώρα είναι η ώρα που οι Έλληνες τελικά να εγκαταλείψουν τήν εσωτερική διαφωνία τους και να οικοδομήσουν μαζί το δικό τους, κυρίαρχου κράτους στην Ευρώπη!
    Και σχετικά με αυτό έχω διαβάσει τίποτα, μέχρι τώρα …
    (Συγχωρείστε τη κακή ελληνική μου!)

    Zur Sicherheit auf Deutsch:
    Ich bin Österreicher und ich liebe die alte, griechische Lebensart und meine Oliven. Umso mehr interessiere ich mich für die Wahl im Jänner und ich leide mit meinen griechischen Freunden. Denn eines muss gesagt werden: Unabhängig davon, was England, Frankreich oder Deutschland in den letzten 200 Jahren gemacht hat, jetzt ist an der Zeit, dass die Griechen endlich ihren internen Streit aufgeben und gemeinsam ihren eigenen, souveränen Staat in Europa aufbauen!
    Und davon habe ich bisher nichts gelesen…

    Μου αρέσει!

    • Από μικρός δεν μου άρεσαν τα δύο ‘ν’. Κιόταν μια δασκάλα με απείλησε ότι αν το έγραφα με ένα θα μου μηδένιζε κάθε γραπτό, αυτό ήταν – το έγραφα με ένα… Αργότερα διαπίστωσα ότι και ο ιστορικό Κορδάτος το Γιάνης το έγραφε με ένα ‘ν’…

      Μου αρέσει!

  8. κ.Βαρουφάκη, Σας συγχαίρω και σας ευχαριστω για την απόφασή σας να κατεβείτε ως υποψήφιος στην Β΄ Αθήνας, χάρηκα τόσο πολύ οταν το διάβασα.Σας εκτίμησα απεριόριστα διαβάζοντας τα άρθρα σας τα τελευταία χρόνια, τα χρόνια της κρίσης και τα βιβλία σας επίσης. Ηξερα τους ενδοιασμούς σας σχετικα με την ενασχόληση σας με την πολιτική.Τους έχετε εκφράσει κατα καιρούς και οι τακτικοί αναγνώστες σας σαν και μένα τους γνώριζαν.
    Συγχαρητήρια για τον απλό και κατανοητό σας λόγο, για την συνέπεια και την σταθερότητα των απόψεων σας, καθώς και για την επιμονή με την οποία τις υποστηρίζετε, παρά τις σφοδρές επιθέσεις που έχετε δεχθεί. Χαίρομαι που ψηφίζω στην Β΄ Αθήνας.
    Καλή επιτυχία σε οτι κάνετε.

    Μου αρέσει!

  9. Κύριε καθηγητά καταρχάς καλή επιτυχία στις επερχόμενες εκλογές. Θα ήθελα να σας συγχαρώ για τα βιβλία και γενικότερα τις δημοσιεύσεις σας που κάνουν τα των οικονομικών κατανοητά σε καθέναν που δεν έχει εντρυφήσει στην επιστήμη της οικονομίας, πόσω μάλλον σε αυτή την περίοδο που οι πολίτες »πολιορκούνται» από τεχνικο-οικονομικούς όρους. Εμένα προσωπικά βιβλία σας, μου φάνηκαν εξαιρετικά χρήσιμα παλιότερα στη διπλωματική μου εργασία. Επίσης θα ήθελα να τονίσω ότι οι απόψεις σας ακούγονται σαν τη φωνή της λογικής μέσα σε όλο αυτόν τον κυκεώνα και το θέατρο του παραλόγου. Ευελπιστώ να συνεχίσετε αυτές τις ρηξικέλευθες θέσεις και από τα έδρανα της βουλής, ώστε να ανατραπεί το όλο ζοφερό σκηνικό για ένα καλύτερο αύριο για όλη την κοινωνία και ιδίως για εμάς, τη νέα γενιά, η οποία είναι πολυπληγείσα. Κλείνω με μια λέξη, ελπίδα. Καλή δύναμη λοιπόν!

    Μου αρέσει!

  10. Κύριε Βαρουφάκη γιατι μας εξηγείτε τους λόγους για τους όποιους κατεβαίνετε στις εκλογές;
    Ενας πρώην πρωθυπουργός που μένει στη Ραφήνα, δεν εξήγησε ποτέ γιατι η Ελλάδα έφτασε σε αυτό το σημείο και χθες στην Α Θεσσαλονίκης κατέλαβε 86.000 σταυρούς, ενώ εσείς απο το κυβερνών πλέον κόμμα 57.000. Αυτό είναι το εκλογικό σώμα στην Ελλάδα. Κάνετε πολύ καλά που το εκπαιδεύεται….Συνεχίστε απο τη νέα σας θέση, τη παλιά σας δραστηριότητα. Χρειαζόμαστε εκπαίδευση!

    Μου αρέσει!

  11. Ημουν αναποφάσιστη…οι εκλογές μου φάνταζαν για μέρες ενα καθήκον που έπρεπε να εκτελέσω για να είμαι μια σωστή πολίτης…2 μερες πριν τις εκλογές…πήρα χαμπάρι οτι θα κατεβείτε υποψήφιος…χωρις να δω ποιο κόμμα επιλέξατε….χαμογέλασα και είπα μέσα μου οτι όπου και αν είστε θα σας υποστηρίξω…Συμφωνώ με όλους τους προλαλήσαντες…Αλλάξατε το πολιτικό σκηνικό…Πολλά συγχαρητήρια για ο,τι κάνετε και ο,τι θα κάνετε…Περιμένουμε πολλά απο εσας…και δικαίως!!!Είστε χαρισματικός!!!Καλή δύναμη!!!

    Μου αρέσει!

  12. Η ιστορία του ελληνικού χρέους , πως οι αριθμοί μιλάνε μόνοι τους και τι κάνουμε σήμερα.
    Καμιά φορά είναι χρήσιμο να κοιτάμε τους αριθμούς, και να βγάζουμε μόνοι μας συμπέρασματα ,χωρίς αναλύσεις από τους κάθε «ειδικούς «, που πάντοτε εξυπηρετούν κάποια συμφέροντα.
    Δημοσιο Χρεος Αυξηση ΑΕΠ % ΑΕΠ Εσοδα Δαπανες ( οι αριθμοι σε δισεκατομυρια Ευρω)
    1999 118 124.3 94.90% 37.0 39.0
    2004 182.7 64.7 164.3 108.48% 42.1 55.1
    2009 299.7 117.0 231.1 129.69% 50.5 84.2
    2014 319.5 19.8 183.1 174.50% 54.5 56.4 εκτίμηση

    Παρακαλούμε και ζητούμε απο τον υπουργό οικονομικών κ.Βαρουφάκη , τώρα που έχουμε η πρέπει να έχουμε διαφάνεια για όλα, να μας δόσουν τους αριθμούς σε μόνιμη βάση, σε μια σελίδα στο διαδίκτυο , απο το 1999 μεχρι σημερα, και πάντοτε απο δω και πέρα, για το Δημόσιο Χρεος , Αύξηση Χρεους , ΑΕΠ , % ΑΕΠ, Έσοδα , Δαπάνες ,Τοκος , δημόσιους υπαλλήλους , για να βγάζουμε τα δικά μας συμπεράσματα και για να έχουμε τα επίσημα στοιχεία

    .Γιάννης Κουρόγιωργας

    Μου αρέσει!

  13. τασυγχαρητηριαειναιλιγαγιατουσσχεδον105000ψηουστοποσοχαιρομαιπουειμαικιεγωμιααποαυτουσπουψηφησανστηβαθηνασδελεγεται

    Μου αρέσει!

  14. Πρώτη φορά αριστερά…Καλή πορεία. Ελπίζω, τώρα, από τη θέση του Υπουργού Οικονομικών να κάνεται κάτι για να υπάρξει ισότητα και την ισονομία για πρώτη φορά στην Ελλάδα και ένα ενιαίο και δίκαιο μισθολόγιο για όλους τους δημοσίους υπαλλήλους!!!! Γιατί μέχρι και σήμερα οι υπάλληλοι υποχρεωτικής εκπαίδευσης του ΥΠ.ΟΙΚ. αμείβονται καλύτερα από έναν κάτοχο PhD που εργάζεται σε άλλο υπουργείο…….Καλή Αρχή.

    Μου αρέσει!

  15. Μετά από 30 χρόνια στο εξωτερικό,επέστρεψα στην Ελλάδα και,πάντα αναρωτιόμουν,όλοι αυτοί που έζησαν έξω και είδαν κάποια καλά,γιατί δεν προσπάθησαν να εφαρμόσουν κάτι και στη χώρα μας;;; Εύχομαι να κάνεις έργα και πράξεις,καλό κουράγιο…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s